இலங்கையின் சுகாதாரத்துறையில் மருந்துத் தரம் என்பது ஒரு பெரும் விவாதப்பொருளாக மாறியுள்ளது. அரசாங்கத் தரப்பு மற்றும் தனியார் இறக்குமதியாளர்கள் என இரு தரப்பிலும் மருந்து விநியோகம் நடந்தாலும், அவற்றின் தரம் குறித்த சட்டரீதியான பார்வைகளும், நடைமுறைச் சிக்கல்களும் தீர்க்கப்பட வேண்டிய புதிராகவே உள்ளன.
சட்ட ரீதியான தேவைகளும் அதிகாரங்களும்
2015 ஆம் ஆண்டின் 5 ஆம் இலக்க தேசிய மருந்துகள் ஒழுங்குபடுத்தும் அதிகாரசபை (NMRA) சட்டத்தின்படி, பொதுமக்களுக்கு பாதுகாப்பான மற்றும் தரமான மருந்துகள் கிடைப்பதை உறுதி செய்வது NMRA-வின் பிரதான பொறுப்பாகும்.
சமீபத்திய மாற்றங்கள் (2024-2026)
சமீபகாலமாக மருந்துகளின் தரத்தைக் கண்காணிக்க NMRA சில புதிய உத்திகளைக் கையாண்டு வருகிறது:
- கட்டாய முத்திரை (Mandatory Labelling): கள்ளச் சந்தையில் மருந்து விற்பனையைத் தடுக்க, அனைத்து மருந்துத் தொகுப்புகளிலும் 2024 செப்டம்பர் முதல் விசேட முத்திரைகள் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளன.
- டிஜிட்டல் தரவுச் சேகரிப்பு: இறக்குமதி செய்யப்படும் மருந்துகள் குறித்த துல்லியமான தகவல்களைச் சேகரிக்க டிஜிட்டல் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
NMRA ஏன் தடுமாறுகிறது?
ஆய்வு அறிக்கைகளின்படி, NMRA தனது கடமைகளைச் செய்வதில் பல தடைகளைச் சந்திக்கிறது:
- கட்டமைப்பு வலுவின்மை: தனியார் துறையால் இறக்குமதி செய்யப்படும் 4,000-க்கும் மேற்பட்ட மருந்து வகைகளைக் கண்காணிக்கப் போதிய தொழில்நுட்பப் பணியாளர்கள் NMRA-விடம் இல்லை.
- பரிசோதனைத் தட்டுப்பாடு: தேசிய மருந்துகள் தரக்கட்டுப்பாட்டு ஆய்வகம் (NMQAL) போதிய வசதிகள் இன்றி உள்ளது. இதனால் ஆயிரக்கணக்கான மருந்துத் தொகுப்புகளில் ஒரு சிறிய பகுதியை மட்டுமே ஆய்வு செய்ய முடிகிறது.
- நிதி நெருக்கடி: மருந்து மாதிரிகளை ஆய்வு செய்வதற்கான கட்டணம் மிகக் குறைவாக இருப்பதால், ஆய்வகச் செலவுகளைச் சமாளிப்பதில் சிக்கல் நீடிக்கிறது.
உலக வங்கியின் பரிந்துரைகள்
தற்போதைய நெருக்கடியைத் தீர்க்க உலக வங்கி சில ஆலோசனைகளை வழங்கியுள்ளது:
- அத்தியாவசிய மருந்துகளின் பட்டியல்: தரமான உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து (GMP தரச்சான்று கொண்டவர்கள்) மட்டுமே மருந்துகளைப் பெறுவதை உறுதி செய்ய ஒரு விசேட பட்டியலை உருவாக்க வேண்டும்.
- சுகாதார தொழில்நுட்ப மதிப்பீடு (HTA): பொருளாதார ரீதியாகவும், மருத்துவ ரீதியாகவும் தகுதியான மருந்துகளை மட்டுமே சந்தைக்குள் அனுமதிக்க வேண்டும்.
சட்டப் புத்தகத்தில் மருந்துகள் தொடர்பான விதிகள் மிக வலுவாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் அவை முழுமையாகச் செயல்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதே நிதர்சனம். தனியார் இறக்குமதியாளர்கள் மற்றும் அரச விநியோகஸ்தர்கள் என இரு தரப்பிலும் முறையான தணிக்கை மற்றும் பக்கச்சார்பற்ற ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் சாதாரண குடிமக்களுக்கு உயிர் காக்கும் மருந்துகள் “உயிர் பறிக்கும்” மருந்தாக மாறாமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய முடியும்.
