இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் புலம்பெயர்வு என்பது குடும்பங்களின் கட்டமைப்பையே மாற்றி அமைத்திருக்கிறது. உலகெங்கிலும் உள்ள மில்லியன் கணக்கான முதியோர்கள் இன்று தங்கள் முதுமை காலத்தைத் பிள்ளைகளிடமிருந்து வெகு தொலைவில் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.

சுருங்கிப்போகும் முதியோர் உலகம்

முதியோர் காப்பகங்களில் வாழும் முதியவர்களின் உலகம் மிகச் சிறியது. ஒரு அறை, ஒரு நடைபாதை, அன்றாடக் கடமைகள் – இவற்றுக்கு இடையே தங்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவரின் குரல் கேட்காதா என்ற ஏக்கத்திலேயே அவர்களின் பொழுதுகள் கழிகின்றன.

முதுமை என்பது வெறும் உடல்நலக் குறைபாடு மட்டுமல்ல; அது கேட்கும் திறன் குறைதல், மெதுவான புரிதல் மற்றும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய ஒரு மனநிலை. இந்தப் பருவத்தில், பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்டதாக உணரும் முதியவர்களின் வேதனை சொற்களால் விவரிக்க முடியாதது. அவர்கள் பெரும்பாலும் மௌனத்தையே தங்கள் மொழியாகக் கொள்கின்றனர்.

தூரமும் இடைவெளியும்

புலம்பெயர்ந்த குடும்பங்களில் இன்று பிள்ளைகள் வளர்ந்த நாடுகளின் நவீன வசதிகளுடன் வாழ, அவர்களின் பெற்றோர்கள் போதிய மருத்துவ வசதிகளோ அல்லது கட்டமைப்பு வசதிகளோ இல்லாத தாய்நாடுகளில் தங்கியுள்ளனர். ஒருபுறம் பிள்ளை பாதுகாப்பான சூழலில் இருக்க, மறுபுறம் பெற்றோர் தள்ளாத வயதில் தனிமையில் தவிப்பது ஒரு தார்மீகக் குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

கால நேர வேறுபாடுகள் (Time-zone differences) மற்றும் நீண்ட தூரப் பயணங்கள் தன்னிச்சையான சந்திப்புகளைத் தடுக்கின்றன. தொலைபேசி அழைப்புகள் மட்டுமே இன்று உறவை இணைக்கும் ஒரே பாலமாக உள்ளது.

உரையாடல்களில் ஏற்படும் சவால்கள்

தொலைபேசி வழி பேசும்போது தொடுதல், முக பாவனைகள் போன்ற நேரடித் தொடர்புகள் இல்லாததால் உரையாடல்கள் சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம். சில நேரங்களில் பிள்ளைகள் வேலையைக் காரணம் காட்டி இந்தத் தொடர்புகளைக் குறைத்துக் கொள்கின்றனர்.

எளிமையான கேள்விகள்: “அறையில் வெளிச்சம் இருக்கிறதா?”, “யாராவது பேசினார்களா?” போன்ற மிகச் சாதாரணமான கேள்விகள் அவர்களை அந்தத் தருணத்துடன் இணைத்து வைத்திருக்கும்.

பழைய நினைவுகள்: தற்போதைய அரசியல் அல்லது உலக நடப்புகளை விவாதிப்பதை விட, அவர்களுக்குப் பிடித்தமான பழைய மனிதர்கள், சம்பவங்கள் பற்றிப் பேசுவது அவர்களை உற்சாகப்படுத்தும்.

தார்மீகப் பொறுப்பு: ஒரு மனிதாபிமானத் தேர்வு

பொருளாதார ரீதியாகவும் கல்வியிலும் வெற்றி பெற்ற பிள்ளைகள் பலர், தங்கள் பெற்றோரால் தங்களுக்கு இனி எந்தப் பயனும் இல்லை என்று கருதி அவர்களைத் தூர விலக்கி வைக்கின்றனர். இது சூழ்நிலையின் தோல்வி அல்ல; மனிதாபிமானத்தின் தோல்வி.

எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி, முதுமையின் சுமையைத் தாங்கிக்கொண்டு தன் பெற்றோருக்காகத் துணை நிற்கும் பிள்ளைகள் அசாத்தியமான மன உறுதி கொண்டவர்கள். புலம்பெயர்வும் நவீன வாழ்க்கையும் இணைப்பைச் சிக்கலாக்கலாம், ஆனால் பெற்றோருக்கான தார்மீகக் கடமையை அவை அழித்துவிட முடியாது.

இறுதிவரை நிலைத்திருக்கும் அந்தக் கடமையுணர்வுதான் ஒரு மனிதனின் முதிர்ச்சிக்கும், மனிதாபிமானத்திற்குமான மிகச்சிறந்த அளவுகோலாகும்.