இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாற்றில் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கக் காலம் மிக முக்கியமானது. பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலத்தில் தமக்கான உரிமைகளைப் பெற தமிழ் தலைவர்கள் முன்னெடுத்த முயற்சிகளும், அதில் ஏற்பட்ட சறுக்கல்களும் இன்றைய இனப்பிரச்சினைக்கு எவ்வாறு வித்திட்டன என்பதை இக்கட்டுரை விளக்குகிறது.

பொன். அருணாசலத்தின் வரவு

1913-ஆம் ஆண்டு அரசு சேவையிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற பொன். அருணாசலம், இலங்கைத் தேசிய சங்கத்தின் (Ceylon National Association) ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். பின்னர் அரசியல் சீர்திருத்தங்களை முன்னெடுப்பதற்காக ‘இலங்கை சீர்திருத்த சங்கம்’ (The Ceylon Reform League) எனும் அமைப்பை உருவாக்கினார். இதன் தொடர்ச்சியாக 1919-இல் இலங்கை தேசிய காங்கிரஸ் உருவாவதற்கு அவர் முக்கிய காரணமாக இருந்தார்.

அக்காலத்தில், அவர் இலங்கையை ஒரு தனி அலகாகவே பார்த்தார். தமிழர்களுக்கெனத் தனித்துவமான அரசியல் அதிகாரங்களைப் பெறுவதை விட, பிரித்தானிய ஆட்சியில் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்வதிலேயே அவர் அதிக அக்கறை காட்டினார்.

கூட்டாட்சி முறையை நிராகரித்தமை

இந்தியாவில் 1919 மற்றும் 1935-களில் கொண்டுவரப்பட்ட அரசியல் சீர்திருத்தங்கள், அங்கு மாநிலங்களுக்கு அதிக அதிகாரங்களை வழங்கின (Provincial Autonomy). ஆனால், இலங்கையில் பொன். அருணாசலம் போன்ற தலைவர்கள் இத்தகைய மாநில சுயாட்சி அல்லது கூட்டாட்சி முறையை விரும்பவில்லை. மாறாக:

• இலங்கையை ஒரு ஒற்றையாட்சி (Unitary State) கொண்ட நாடாகவே வைத்திருப்பதில் உறுதியாக இருந்தனர்.
• அதிகாரங்கள் மாகாணங்களுக்குப் பிரிக்கப்படுவதை அவர்கள் ஆதரிக்கவில்லை.
• சிங்களத் தலைவர்களுடன் இணைந்துச் செயற்படுவதன் மூலமே உரிமைகளைப் பெற முடியும் என அவர்கள் நம்பினர்.

பிரதிநிதித்துவப் போராட்டமும் பின்னடைவும்

1924-ஆம் ஆண்டு சட்டவாக்கச் சபைக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்ட 29 உறுப்பினர்களில், தமிழர் தரப்புக்கு நியாயமான இடங்கள் கிடைக்கவில்லை.

• வடக்கு மாகாணத்திற்கு 5 இடங்களும், கிழக்கு மாகாணத்திற்கு 2 இடங்களும் கிடைத்தன.
• கொழும்பில் வசித்த தமிழர்களுக்குத் தனி பிரதிநிதித்துவம் வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை சிங்களத் தலைவர்கள் அப்போது நிராகரித்தனர்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் தான், பொன். அருணாசலம் அவர்கள் சிங்களத் தலைவர்களின் உண்மையான முகத்தைக் கண்டார். தான் நம்பிய ஒற்றுமை கைகூடாத நிலையில், அவர் காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறி **’தமிழர் மகாஜன சபை’**யை உருவாக்கினார்.

டொனமூர் சீர்திருத்தமும் அதன் தாக்கமும்

1927-இல் வந்த டொனமூர் ஆணைக்குழு, இலங்கையை மாநிலங்களாகப் பிரித்துச் சமஷ்டி (Federal) ஆட்சி முறையை அறிமுகப்படுத்தப் பரிந்துரைத்தது. ஆனால், அந்தத் திட்டத்தை அப்போது செல்வாக்கு செலுத்திய பல தமிழ் மற்றும் சிங்களத் தலைவர்கள் ஏற்கவில்லை.

அக்கால அரசியல் சூழலில்:

1. சர்வஜன வாக்குரிமை: 21 வயதுக்கு மேற்பட்ட அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்குவதை மேட்டுக்குடித் தலைவர்கள் எதிர்த்தனர். படித்தவர்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வேண்டும் என வாதிட்டனர்.
2. சிங்கள மேலாதிக்கம்: டொனமூர் சீர்திருத்தம் நடைமுறைக்கு வந்தபோது, சட்டவாக்கச் சபையில் சிங்களவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து, தமிழர்களின் பேரம் பேசும் சக்தி குறையத் தொடங்கியது.

முடிவுரை

பொன். அருணாசலம் அவர்கள் இலங்கை அரசியலில் ஒரு முன்னோடியாக இருந்தாலும், அவர் தொடக்கத்தில் கையாண்ட ‘இலங்கைத் தேசியவாதம்’ மற்றும் ‘ஒற்றையாட்சி’ மீதான நம்பிக்கை, பிற்காலத்தில் தமிழர்கள் சிறுபான்மையினராக நசுக்கப்படுவதற்கு மறைமுகமாக வழிகோலியது. மாகாண சுயாட்சி முறையை ஆரம்பத்திலேயே வலியுறுத்தியிருந்தால், இன்று தமிழர் அரசியல் களம் வேறு விதமாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதே இந்த வரலாற்றுப் பதிவின் சாரமாகும்.