ன்று தமிழ் பகுதிகளில் முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் மத மற்றும் கலாச்சார அடையாளத் திணிப்புகள் உண்மையான நல்லிணக்கத்தை உருவாக்கத் தவறிவிட்டதுடன், மக்களிடையே வெறுப்புணர்வையே விதைப்பதாக அரசியல் ஆய்வாளர்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் கவலை தெரிவித்துள்ளனர். தையிட்டி விகாரை உள்ளிட்ட அண்மைக்கால நிகழ்வுகள், ஆதிக்கத்தின் அடையாளங்களாகவே தமிழ் மக்களால் பார்க்கப்படுகின்றன. வரலாற்று ரீதியாக, கொசோவோ போன்ற நாடுகளில் அரசியல் தீர்வு எட்டப்பட்டவுடன் அரசு திணித்த அடையாளங்கள் ஒரே இரவில் அகற்றப்பட்டதைச் சுட்டிக்காட்டும் செயல்பாட்டாளர்கள், தற்போதைய சிங்கள-பௌத்த சின்னங்கள் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தைப் பெறப்போவதில்லை என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர்.

வரலாற்று உண்மைகளும் மத அரசியலும்: மகாவம்ச வரலாறு எழுதப்படுவதற்கு முன்பே, தமிழர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பௌத்தத்தைப் பின்பற்றியதற்கான தொல்பொருள் சான்றுகள் மற்றும் கல்வெட்டுகள் வடக்கு-கிழக்கு எங்கும் காணப்படுகின்றன. ஆரம்பகால பௌத்தம் சிங்களவர்களுக்கு மட்டுமேயான ஒன்றாக இருக்கவில்லை. இருப்பினும், காலப்போக்கில் மதம் அரசியல்மயமாக்கப்பட்டதாலும், மடாதிபதிகள் அதிகாரத்திலும் நில ஆக்கிரமிப்பிலும் ஈடுபட்டதாலும், தமிழ் சமூகம் தத்துவ ரீதியாக விலகிச் சைவ மதம் மற்றும் பன்மைத்துவ அடையாளங்களுக்குத் திரும்பியது. இன்று கட்டப்படும் விகாரைகள் வழிபாட்டிற்காக அன்றி, தமிழ் சமூகத்தை மிரட்டும் அரசியல் கருவிகளாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.

சர்வதேச சட்ட விதிமுறைகள்: தமிழ் தாயகத்தில் நடைபெறும் இந்த அடையாளத் திணிப்புகள் சர்வதேச ரீதியில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. குறிப்பாக:

• ஐ.நா. சாசனம் மற்றும் ICCPR (பிரிவுகள் 1, 18, 27): இவை மதச் சுதந்திரம் மற்றும் கலாச்சார ஒருமைப்பாட்டை உறுதி செய்கின்றன.
• UNDRIP (பிரிவுகள் 8, 11, 12, 26): பூர்வீக மக்களின் நிலம் மற்றும் பாரம்பரிய உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதை வலியுறுத்துகின்றன.

அரசு முன்னெடுக்கும் இத்தகைய கட்டாய ஒருங்கிணைப்பு நடவடிக்கைகள், தமிழர்கள் தங்கள் நிலம் மற்றும் அரசியல் எதிர்காலத்தின் மீது மீண்டும் கட்டுப்பாட்டைப் பெற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையே வலுப்படுத்துகின்றன. நீதி மற்றும் வரலாற்று உரிமைகளை மதிக்காமல் முன்னெடுக்கப்படும் எந்தவொரு அமைதி முயற்சியும் தோல்வியிலேயே முடியும் என்பது இந்த நிகழ்வுகள் மூலம் தெளிவாகிறது.