அறிமுகம்:

இன்றைய சமூகத்தில் பெண்கள், சிறுமிகள், குழந்தைகள் மற்றும் சில நேரங்களில் ஆண்கள் கூட, வீட்டு வன்முறையின் பல்வேறு வடிவுகளால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இலங்கையில் கடந்த சில ஆண்டுகளில் வீட்டு வன்முறை மிகுதியிலான வழக்குகளாக பதிவு செய்யப்பட்டு வருகிறது. இது ஒரு தனி குடும்பத்துக்குள் மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் நடக்கும் நிகழ்வாக இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் ஒரு சமூகத்தின் அடித்தளத்தையே குலைக்கக்கூடிய அளவில் உள்ளது.

வீட்டு வன்முறை என்றால் என்ன?

வீட்டு வன்முறை (Domestic Violence) என்பது, ஒரே குடும்பத்தில் அல்லது உறவு கொண்டவர்கள் இடையில் ஏற்படும் உளவியல், உடல், பொருளாதார மற்றும் பாலியல் வன்முறை ஆகும். இது சாதாரணமாக கணவன்-மனைவி, பெற்றோர்-குழந்தைகள், சகோதரர்கள் மற்றும் பிற உறவினர்கள் இடையேயும் நிகழலாம்.

இலங்கையில் நிலவும் நிலைமை:

பொதுவாக, இலங்கையில் வீட்டு வன்முறைக்கு எதிரான சட்டங்கள் இருந்தாலும், அது செயலில் நிறைவேற்றப்படுவதில் பல தடைகள் உள்ளன. பலர் இது ஒரு “தனிப்பட்ட குடும்ப பிரச்சினை” என்று கருதி வெளிக்காட்ட விரும்பவில்லை. இதன் காரணமாகவே, அறிக்கைப்படுத்தப்படாத (Unreported) சம்பவங்கள் எண்ணற்ற அளவில் உள்ளன.

2020-இல் COVID-19 தொற்று காரணமாக ஏற்பட்ட பொதுமுடக்கங்களில், வீட்டு வன்முறை சம்பவங்கள் கணிசமாக அதிகரித்தது. ஊடகங்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் இதை முக்கிய பிரச்சினையாக முன்வைத்து வந்தனர்.

வன்முறையின் வடிவங்கள்:

1. உடல் வன்முறை – அடித்தல், தள்ளுதல், அடையாளமிட்ட காயங்கள் போன்ற உடலதிகாரம்.
2. உளவியல் வன்முறை – திட்டுதல், மிரட்டல், இழிவுபடுத்தல்.
3. பாலியல் வன்முறை – கட்டாய உறவுகள், விருப்பமற்ற பாலியல் தொடர்புகள்.
4. பொருளாதார வன்முறை – பணம் பறிப்பு, வேலை செய்ய அனுமதிக்காமை.
5. சமூகத் தனிமைப்படுத்தல் – உறவினர்களை சந்திக்க விடாமை, வெளியுலகத்திலிருந்து பிரிக்க முயற்சிகள்

வீட்டு வன்முறையின் விளைவுகள்:

• உளவியல் பாதிப்பு – மன அழுத்தம், தற்கொலை எண்ணங்கள், PTSD.
• குழந்தைகளின் மனநிலைக்கு தாக்கம் – பயம், கல்வியில் கவனக்குறைவு, எதிர்கால உறவுகளில் நம்பிக்கையின்மை.
• பெண்களின் சுயநலம் குறைதல் – வேலைவாய்ப்புகளில் பங்குபெற முடியாமை.
• சமூக சமநிலைக்கே பாதிப்பு – குடும்பங்கள் முற்றிலும் உடையலாம்

சட்ட மற்றும் ஆதரவு அமைப்புகள்:

இலங்கையில் “Prevention of Domestic Violence Act – No. 34 of 2005” எனும் சட்டம் வீட்டு வன்முறையை தடுக்கிறது. இதன் கீழ் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீதிமன்றத்தின் மூலமாக பாதுகாப்பு உத்தரவைப் பெறலாம். ஆனால், பலர் சட்டத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வின்றி இருக்கின்றனர்.

Women and Children’s Desk (Police) மற்றும் National Child Protection Authority (NCPA) போன்ற அமைப்புகள் புகார்களை விசாரணை செய்யும் பொறுப்பில் உள்ளன. அதுபோல், NGO அமைப்புகள், மனநல ஆலோசனை மையங்கள் மற்றும் சமூக சேவை முகவர்கள் இவ்வகை வன்முறைகளை எதிர்கொள்வதற்கான வழிகாட்டிகளாக இருக்கின்றனர்.

மாற்றம் தேவை:

1. விழிப்புணர்வு – மக்களுக்கு வீட்டு வன்முறையின் தீமை பற்றி பள்ளி மட்டத்தில் தொடங்கி கல்வி அளிக்க வேண்டும்.
2. சட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தல் – வன்முறையாளர்களுக்கு கடுமையான தண்டனைகள் வழங்க வேண்டும்.
3. ஆதரவு அமைப்புகள் – பாதுகாப்பு இல்லங்கள், சட்ட ஆலோசனை மையங்கள் வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும்.
4. பெண்களின் அதிகாரமூட்டல் – கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, மற்றும் சுயநிலை வளர்ச்சி ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.

நுட்பமான அணுகுமுறை தேவை:

வீட்டு வன்முறை என்பது ஒவ்வொரு குடும்பத்தின், கலாச்சாரத்தின், சமூகவியல் பின்னணியின் சார்பில் மாறுபடும். எனவே, தீர்வுகள் ஒற்றை மாதிரி அல்லாமல், பாதிக்கப்படுபவர்களின் சூழ்நிலையை உணர்ந்து அவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.

தீர்மானமாக்கல்:

வீட்டு வன்முறை ஒரு “பிரைவேட் விஷயம்” அல்ல. இது சமூக நீதியின் மற்றும் மனித உரிமையின் ஒரு பிரச்சினை. மக்கள், அரசாங்கம், ஊடகம், சட்ட அமைப்புகள், கல்வி நிறுவனங்கள் – அனைவரும் சேர்ந்து ஒருங்கிணைந்த முயற்சி எடுத்தாலே இந்த பிணியை ஒழிக்க முடியும்.